Zwycięstwo rewolucji kubańskiej

Rewolucja kubańska – trwająca w latach pięćdziesiątych XX wieku rewolucja przeciwko dyktaturze Fulgencio Batisty, który rządził Kubą w latach 1952–1959. Głównym powodem jej wybuchu był zamach stanu z 10 marca 1952 roku, w wyniku którego generał Batista obalił demokratycznie wybranego prezydenta kraju Carlosa Prío Socarrása, wiedząc, że przegra zaplanowane na czerwiec wybory. W odpowiedzi na pucz Batisty i niemożność pokojowego odsunięcia go od władzy wyłoniło się wiele ugrupowań rewolucyjnych zamierzających obalić dyktatora przemocą, w tym m.in. Ruch 26 Lipca, Studencka Dyrekcja Rewolucyjna i Drugi Front Narodowy Escambray.

Rewolucja kubańska wywarła znaczący wpływ na zewnętrzne relacje Kuby (napięcia ze Stanami Zjednoczonymi, sojusz z ZSRR, wspieranie innych rewolucyjnych, lewicowych, antyimperialistycznych i antykolonialnych ruchów walczących z proamerykańskimi dyktaturami w Ameryce Łacińskiej, a także poza nią). Dodatkowo, stała się ona przyczyną i wzorem rewolucji w innych krajach, czego najdokładniejszymi przykładami były m.in. prowadzona przez Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego rewolucja nikaraguańska w latach 1961–1979, działalność wielu socjalistycznych partyzantek podczas wojny domowej przeciw dyktaturze w Gwatemali i walka salwadorskiego Frontu Wyzwolenia Narodowego im. Farabunda Martíego przeciw lokalnej juncie. Po początkowych nadziejach na demokrację, doprowadziła do ustanowienia pierwszego państwa komunistycznego na półkuli zachodniej, zaledwie 150 km od wybrzeża USA, a w popkulturze zapisał się stereotyp romantycznej garstki brodatych bojowników (barbudos) dżungli walczących z autorytarnym, skorumpowanym reżimem. Najbardziej znanymi figurami rewolucji okazali się Fidel Castro oraz Ernesto "Che" Guevara.