Wojna krymska

Wojna krymska – toczona w latach 1853–1856 wojna między Imperium Rosyjskim (wspieranym przez Księstwo Czarnogóry, Księstwo Megrelii, ochotników bułgarskich i kurdyjskich i Królestwo Grecji), a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją, Królestwem Sardynii i Księstwem Nassau, wspieranymi także przez Cesarstwo Austriackie, Czerkiesję, Księstwo Abchazji i hierokratyczny Imamat Kaukaski.

Wojnę wywołała rosyjska ekspansja, a Rosja przegrała ją w wyniku starcia się ze sprawnymi i dobrze wyposażonymi technicznie armiami państw zachodnich oraz w wyniku wewnętrznej korupcji i kradzieży w administracji cywilnej i wojskowej. Dodatkowo broniący się na Krymie Rosjanie ponieśli większe straty w ludziach od atakujących, co dowiodło dużych dysproporcji w umiejętności organizacji działań wojennych. Był to pierwszy konflikt zbrojny mocarstw europejskich od czasów napoleońskich. Łącznie poległo i zmarło z powodu ran 500 tysięcy żołnierzy. Mocarstwa zachodnie osiągnęły czasowe zahamowanie rosyjskiej ekspansji w kierunku Bałkanów oraz zapobiegły upadkowi Imperium Osmańskiego, który nastąpił dopiero w następnym stuleciu. Konflikt ten był przełomowy w historii wojen: po raz pierwszy tak wielki wpływ na pole walki miały nauka i technika.