Pierwsze zwołanie parlamentu angielskiego

Parlament Anglii był legislatywą Królestwa Anglii od XIII wieku aż do 1707 roku, kiedy został zastąpiony przez Parlament Wielkiej Brytanii w wyniku Traktatu Unii z 1707 roku, który połączył parlament z Parlamentem Szkocji. Parlament ewoluował od wielkiego rady biskupów i peersów, które doradzały angielskiemu monarchowi. Wielkie rady były po raz pierwszy nazywane parlamentami za panowania Henryka III (r. 1216–1272). Do tego czasu król wymagał zgody parlamentu na nakładanie podatków.

Pierwotnie był to jednoizbowy organ, ale powstał dwukamerowy parlament, gdy jego skład podzielił się na Izbę Lordów i Izbę Gmin, do której należeli rycerze hrabstw i burmistrzowie. Za panowania Henryka IV rola parlamentu rozszerzyła się poza ustalanie polityki podatkowej, obejmując prawo do petycji, co w zasadzie umożliwiło obywatelom angielskim petycjonowanie organu w celu zgłaszania skarg w ich lokalnych miastach i hrabstwach. Do tego czasu obywatele zyskali prawo głosu w wyborze swoich przedstawicieli — burmistrzów — do Izby Gmin.

Przez wieki parlament angielski stopniowo ograniczał władzę angielskiej monarchii, a proces ten prawdopodobnie osiągnął szczyt podczas angielskiej wojny domowej i Sądu Najwyższego do procesu Karola I.