Początek procesu norymberskiego

Procesy norymberskie były międzynarodowymi procesami karnymi prowadzonymi przez Francję, Związek Radziecki, Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone przeciwko przywódcom pokonanego nazistowskich Niemiec za planowanie i przeprowadzanie inwazji na kilka krajów w całej Europie oraz popełnianie okrucieństw wobec ich obywateli podczas II wojny światowej.

W latach 1939–1945 nazistowskie Niemcy najechały wiele krajów w całej Europie, powodując 27 milionów ofiar śmiertelnych tylko w Związku Radzieckim. Propozycje dotyczące kary dla pokonanych przywódców nazistowskich wahały się od procesu pokazowego (Związek Radziecki) po egzekucje bez sądu (Wielka Brytania). W połowie 1945 roku Francja, Związek Radziecki, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone zgodziły się powołać wspólny trybunał w Norymberdze, okupowanych Niemczech, z Kartą Norymberską jako instrumentem prawnym. Między 20 listopada 1945 a 1 października 1946 Międzynarodowy Trybunał Wojskowy (IMT) sądził 22 najważniejszych ocalałych przywódców nazistowskich Niemiec z sfer politycznych, wojskowych i gospodarczych, a także sześć niemieckich organizacji. Celem procesu było nie tylko osądzenie oskarżonych, ale także zgromadzenie niepodważalnych dowodów zbrodni wojennych nazistów, przekazanie lekcji historii pokonanym Niemcom oraz delegitymizacja tradycyjnej niemieckiej elity.

Wyrok IMT podążył za oskarżeniem, uznając zbrodnię planowania i prowadzenia wojny agresywnej za „najwyższą zbrodnię międzynarodową”, ponieważ „zawiera w sobie skumulowane zło całego świata”. Większość oskarżonych była również oskarżona o zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, przy czym Holokaust był głównym tematem procesów. Dwanaście kolejnych procesów przeprowadziły Stany Zjednoczone przeciwko niższym rangą sprawcom, koncentrując się bardziej na Holokauście. Kontrowersyjne w tamtym czasie ze względu na retroaktywne penalizowanie agresji, innowacyjne podejście procesów polegające na pociąganiu jednostek do odpowiedzialności za naruszenia prawa międzynarodowego jest uważane za „prawdziwy początek międzynarodowego prawa karnego”.