Początek rewolucji meksykańskiej

Meksykański muralizm odnosi się do projektu artystycznego początkowo finansowanego przez rząd Meksyku bezpośrednio po rewolucji meksykańskiej (1910–1920), mającego na celu przedstawienie wizji przeszłości, teraźniejszości i przyszłości Meksyku, przekształcając ściany wielu budynków publicznych w dydaktyczne sceny zaprojektowane tak, aby zmienić rozumienie historii narodu przez Meksykanów. Murale, duże dzieła sztuki malowane bezpośrednio na ścianach, niosły ze sobą przesłania społeczne, polityczne i historyczne. Od lat 20. XX wieku projekt muralistyczny był prowadzony przez grupę artystów znanych jako „Wielka Trójka” lub „Trzej Wielcy”. Grupa ta składała się z Diego Rivery, José Clemente Orozco i Davida Alfaro Siqueirosa. Chociaż nie były tak znane jak Wielka Trójka, kobiety również tworzyły murale w Meksyku. Od lat 20. do lat 70. XX wieku powstawały murale z przesłaniami nacjonalistycznymi, społecznymi i politycznymi w wielu miejscach publicznych, takich jak kaplice, szkoły, budynki rządowe i wiele innych. Popularność meksykańskiego projektu muralistycznego zapoczątkowała tradycję, która trwa do dziś w Meksyku; tradycję, która miała znaczący wpływ na inne części obu Ameryk, w tym Stany Zjednoczone, gdzie stała się inspiracją dla ruchu sztuki chicano.