Opisanie struktury podwójnej helisy DNA

W biologii molekularnej podwójna helisa to struktura utworzona przez dwuniciowe cząsteczki kwasów nukleinowych, takich jak DNA. Struktura podwójnej helisy kompleksu kwasu nukleinowego powstaje w wyniku jego struktury wtórnej i jest podstawowym elementem determinującym jego strukturę trzeciorzędową.

Biopolimer DNA o strukturze podwójnej helisy jest utrzymywany przez nukleotydy, które tworzą pary zasad. W B-DNA, najczęściej występującej w przyrodzie strukturze podwójnej helisy, helisa jest prawoskrętna z około 10–10,5 parami zasad na obrót. Struktura podwójnej helisy DNA zawiera bruzdę główną i bruzdę mniejszą. W B-DNA bruzda główna jest szersza niż bruzda mniejsza. Ze względu na różnicę szerokości bruzdy głównej i mniejszej wiele białek wiążących się z B-DNA robi to przez szerszą bruzdę główną.

Strukturę podwójnej helisy DNA po raz pierwszy zaproponowali James Watson i Francis Crick, opierając się na pracach Rosalind Franklin, Raymonda Goslinga, Maurice'a Wilkinsa i innych. Termin „podwójna helisa” wszedł do kultury popularnej wraz z publikacją w 1968 roku książki Watsona The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA.