Zabójstwo Juliusza Cezara

Juliusz Cezar, rzymski dyktator, został zamordowany w Idy marcowe (15 marca) w 44 roku p.n.e. przez grupę senatorów podczas sesji senatu w Curii Pompejusza, znajdującej się w Teatrze Pompejusza w Rzymie. Spiskowcy, liczący 60 osób i kierowani przez Marka Juniusza Bruta, Gajusza Kasjusza Longinusa i Decymusa Juniusza Bruta Albinusa, zadali Cezarowi około 23 ciosy. Uważali ten czyn za obronę Republiki Rzymskiej, twierdząc, że gromadzenie przez Cezara dożywotniej władzy politycznej—w tym jego wiecznej dyktatury i innych zaszczytów—zagroziło tradycjom republikańskim. Zabójstwo nie osiągnęło swojego natychmiastowego celu, jakim było przywrócenie instytucji Republiki. Zamiast tego, doprowadziło do deifikacji Cezara pośmiertnie i zostało poprzedzone wojną domową wyzwolicieli (43–42 p.n.e.) między jego zwolennikami a spiskowcami, która stała się etapem upadku Republiki. Te wydarzenia ostatecznie doprowadziły do powstania Cesarstwa Rzymskiego pod panowaniem Augusta, co oznaczało początek epoki Pryncypatu.