Początek francuskich wojen rewolucyjnych

Brytyjska Armia podczas wojen rewolucyjnych francuskich i napoleońskich doświadczyła okresu szybkich zmian. Na początku wojen rewolucyjnych we Francji w 1793 roku armia była małą, niezdarnie zarządzaną siłą liczącą zaledwie 40 000 żołnierzy. Do końca wojen napoleońskich liczby te znacznie wzrosły. W szczytowym momencie, w 1813 roku, armia regularna liczyła ponad 250 000 żołnierzy.

Brytyjska piechota była "jedyną siłą militarną, która nie odniosła poważnej porażki ze strony Napoleońskiej Francji". W przeciwieństwie do większości francuskich kawalerzystów, którzy po 1805 roku otrzymywali tylko 2 do 3 tygodni szkolenia, ograniczonego do podstaw jazdy i ćwiczeń, brytyjski żołnierz otrzymywał minimum 6 miesięcy szkolenia. Ponieważ Francuzi nie mogli wycofać się z konfliktu kontynentalnego tak łatwo jak Brytyjczycy (ze względu na swoją lokalizację geograficzną) i byli zmuszeni do prowadzenia wojny jedna za drugą, często nie mieli czasu na odpowiednie wyszkolenie swoich rekrutów. Podczas wojen napoleońskich armia brytyjska, wraz z Wielką Armią, była uważana za jedną z najbardziej zmodernizowanych swoich czasów i jedną z najlepszych w historii wojskowości, dzięki dużej liczbie ochotników (bardziej skutecznych niż rekruci), dobremu szkoleniu, silnej broni (takiej jak karabin Baker czy rakieta Congreve), wielu wykwalifikowanym dowódcom i odpowiednim taktykom. Armia nie stoczyła bezpośredniej dużej bitwy z formacją Wielkiej Armii, która była zaangażowana tylko w wojny trzeciej, czwartej i szóstej koalicji oraz podczas inwazji na Rosję.

Pomimo wszystkich zalet, jakość tej armii poświęciła jej ilość: armia nie była wystarczająco duża, aby samodzielnie stawić czoła Francji, nawet na szczycie. Wolała działać masowo tylko na frontach drugorzędnych, takich jak Holandia (czyli inwazja w 1799 roku i Walcheren) oraz Półwysep Iberyjski (wojna peninsularna). Podczas kampanii w Flandrii głównym frontem był front holenderski; zarówno Prusy, jak i Austria wspierały Wielką Brytanię. Podczas bitwy pod Waterloo było 26 brygad piechoty, z których tylko 9 było brytyjskich. Bitwa pod Trafalgarem w najwyższym stopniu ukazała technologiczną przewagę Royal Navy nad hiszpańskimi i francuskimi flotami, cementując jej dominację morską na sto lat wcześniej; dlatego w wojnie peninsularnej, w której brytyjska armia miała największy wpływ, Royal Navy odegrała również główną rolę w zwycięstwie, zapewniając logistyczną i strategiczną przewagę nad armią imperium francuskiego w prowadzeniu operacji; pod groźbą desantu na wybrzeżu, armia francuska wyznaczyła konieczne siły do patrolowania. Na Półwyspie Iberyjskim brytyjska armia była również wspierana przez partyzantkę, co pogarszało francuskie dostawy i wymagało francuskich patroli do ochrony konwojów. Wszystkie te zalety miały również wpływ na operacje wojskowe.