Rzymska inwazja na Brytanię

Imperium Rzymskie podbiło większość wyspy Brytanii, która była zamieszkana przez Celtów Brytońskich. Podbój rozpoczął się na poważnie w 43 roku n.e. za panowania cesarza Klaudiusza i został w dużej mierze zakończony w południowej połowie Brytanii (większość tego, co dziś nazywamy Anglią i Walią) do roku 87 n.e., kiedy ustanowiono Stanegate. Zdobyte terytorium stało się rzymską prowincją Britannia.

Po inwazjach Juliusza Cezara na Brytanię w 54 roku p.n.e., niektóre południowe brytyjskie księstwa stały się sojusznikami Rzymian. Wygnanie ich sojusznika Veriki dało Rzymianom pretekst do inwazji. Armia rzymska była rekrutowana we Włoszech, Hispanii i Galii i korzystała z nowo utworzonej floty Classis Britannica. Pod dowództwem generała Aulusa Plautiusa Rzymianie ruszyli w głąb lądu od południowego wschodu, pokonując Brytów w bitwie nad Medway. Do roku 47 n.e. Rzymianie kontrolowali ziemie na południowy wschód od Fosse Way. Opór Brytów prowadził wodz Caratacus aż do swojej klęski w 50 roku n.e. Wyspa Mona, twierdza druidów, została zaatakowana w 60 roku n.e. Zostało to przerwane powstaniem pod wodzą Boudiki, podczas którego Brytowie zniszczyli Camulodunum, Verulamium i Londinium. Rzymianie stłumili bunt do roku 61 n.e.

Podbój Walii trwał do około 77 roku n.e. Rzymski generał Gnaeus Julius Agricola podbił dużą część północnej Brytanii w ciągu następnych siedmiu lat. W 84 roku n.e. Agricola pokonał armię kaledońską pod wodzą Calgacusa w bitwie pod Mons Graupius. Jednak Rzymianie wkrótce wycofali się z północnej Brytanii. Po ustanowieniu Muru Hadriana jako północnej granicy, plemiona w regionie wielokrotnie buntowały się przeciwko rzymskiej władzy, a forty nadal były utrzymywane na północy Brytanii, aby chronić przed tymi atakami.