Odkrycie penicyliny

Odkrycie penicyliny było jednym z najważniejszych odkryć naukowych w historii medycyny. Starożytne społeczeństwa używały pleśni do leczenia infekcji, a w kolejnych wiekach wiele osób obserwowało hamowanie wzrostu bakterii przez pleśnie. Pracując w Szpitalu St Mary's w Londynie w 1928 roku, szkocki lekarz Alexander Fleming jako pierwszy doświadczalnie wykazał, że pleśń Penicillium wydziela substancję antybakteryjną, którą nazwał „penicyliną”. Pleśń ta okazała się wariantem Penicillium notatum (obecnie nazywanym Penicillium rubens), zanieczyszczeniem hodowli bakterii w jego laboratorium. Prace nad penicyliną w St Mary's zakończyły się w 1929 roku.

W 1939 roku zespół naukowców z Sir William Dunn School of Pathology na Uniwersytecie Oksfordzkim, kierowany przez Howarda Floreya, w skład którego wchodzili Edward Abraham, Ernst Chain, Jean Orr-Ewing, Arthur Gardner, Norman Heatley i Margaret Jennings, rozpoczął badania nad penicyliną. Opracowali metodę hodowli pleśni oraz ekstrakcji, oczyszczania i przechowywania penicyliny. Stworzyli test do pomiaru jej czystości. Przeprowadzili eksperymenty na zwierzętach, aby określić bezpieczeństwo i skuteczność penicyliny, zanim przeprowadzili badania kliniczne i testy terenowe. Wyprowadzili jej wzór chemiczny i określili, jak działa. Sektor prywatny oraz Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych zlokalizowały i wyprodukowały nowe szczepy oraz opracowały techniki masowej produkcji. Penicylina stała się ważną częścią wysiłku wojennego aliantów podczas II wojny światowej, ratując życie tysiącom żołnierzy. Fleming, Florey i Chain podzielili się w 1945 roku Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za jej odkrycie i rozwój.